Posted in คำไทย on กุมภาพันธ์ 19, 2009 | 6 Comments »
เนื่องจากระบุตัวคนทำไฟ่เฝไม่ได้อย่างชัดเจนนัก จึงโยนทุกสิ่งอย่างไปให้ ‘เค้า’
เค้า คนเดียวกันกับ…เค้าว่ากันว่า
เค้า คนเดียวกันกับ…ก็เค้าบอกมาว่าอย่างนี้
เค้า คนเดียวกันกับ…ใครๆ เค้าก็ทำกัน
เค้า ที่ชอบพูด ตรงๆ เป็น กงๆ เป็นไม้ฝาด (ไม้กวาด) เป็น เกียมตัว (เตรียมตัว) เที่ยวแถ็ก (เที่ยวเธคมั้ง) เฟี่ยง (เขวี้ยงเห๊อะ)
ล่าสุด แม่เป็นหนึ่งในแก๊ง ‘เค้า’ ไปด้วย
แม่ : “วันก่อนเห็นประยงชิดที่ตลาดแพงมาก”
ลูก : (อะไรหว่า ชื่อเหมือนพวกเจ้าของสูตรน้ำพริก)
พ่อ : แต่ลูกใหญ่ๆ นี่หวานเลยนะ
ลูก : (ผลไม้เหรอ? น่าจะขึ้นต้นด้วยมะ…รึเปล่า มะยงเปล่า คุ้นกว่าอีก แม่มั่วปะเนี่ย!! (แอบเถียงเงียบๆ))
แล้วลูกอกตัญญูก็ไม่เชื่อคำบุพการี แถมฟังคำอย่างจับผิด มาถึงออฟฟิศเปิดราชบัณฑิตทันที อ่า..นั่นไงๆ มะยงชิด มะปรางพันธุ์หนึ่ง หวานแหลม อร่อยเชียะ!! (อาจารย์ยิ่งศักดิ์ก็มา)
เย็นนี้จะกลับไปแจ้งท่านแม่…
**อันนี้คิดเล่นๆ ระหว่างดูไตเติล ซีรีย์ อาทิตย์ชิงดวง
สินจัย เปล่งพานิช
//พานิช น หนู ไม่เคยมีเกิดขึ้นในภาษาไทยหรอกนะคะ…คุณปานระวี ฮึ..แต่ก็ไม่เป็น..เพราะเป็นนามสกุลที่ได้มาทีหลัง…คราวหน้าคราวหลัง จะแต่งงานหรือคบใครก็ดูให้ดีละกัน!! (เจ๊นกผิดไรวะ!! ฉัตรชัยใช้มาตั้งแต่ก่อนมึงเกิดแล้ว [...]
Read Full Post »
Posted in คำไทย on มกราคม 27, 2009 | 7 Comments »
สุดท้ายคือความเสียใจ…
บทเรียนราคาไม่แพงมากของวันนี้ มันช่างแสบสันต์ เอ้ย! แสบสัน ยิ่งนัก..
ด้วยการตรวจคำผิดที่มุมานะ ยกพจนานุกรมหนา ๑,๔๘๘ หน้า อยู่เป็นระยะ ทำให้เกิดอาการหมดเรี่ยวหมดแรง จึงหันมาสลับสับเปลี่ยนใช้สิ่งที่เราไว้ใจมากไม่แพ้กัน นั่นคือ พจนานุกรมฉบับมติชน แทน
แต่แล้วเจ้าก็หักหลังเรา ความไว้ใจที่มีทั้งหมด…ทำไม…ทำไม
คืองี้… อ่านๆ ไปแล้วก็เจอคำที่ทำเราจี๊ดๆ ในหัวใจ ใคร่หาความจริง อย่างคำว่า แสบสัน เข้าให้ อ๊ะ..เขียนไงหว่า มีการันต์มั้ยนะ เมื่อมาถึงจุดหมดระยะของแขนทั้งสอง จึงยกความไว้ใจทั้งหมดไปให้กับฉบับมติชน …อ้อ..
ลงมือใส่การันต์ไปตามนั้น..
ผ่านไปสักระยะ หนังสือออกจนไปอยู่ในหมวดหนังสือมือสอง เพิ่งค้นพบความจริงก็เมื่อวันที่ได้หนังสือเล่มล่าของราชบัณฑิตมา นั่นคือ อ่านอย่างไร และ เขียนอย่างไร มาอยู่ในมือ..
เปิดๆ ดู..
อ๊ะ!!… จุดอ่อนจากการที่ไว้ใจ…รุนแรงเลวร้ายกว่าทุกครั้ง
เจ็บเข้าไปถึงทรวง…คงอีกนาน กว่าจะกลับมาไว้ใจกันได้อีก แก้วร้าวก็ยากยิ่งจะประสาน
เจ็บแล้วต้องจำไว้เป็นบทเรียน!!
Read Full Post »
Posted in คำไทย on มกราคม 20, 2009 | Leave a Comment »
บทเรียนที่ 1 ผัด…
เมื่อ a day เล่มประมาณ 1 ปีก่อน… คอลัมนิสต์นามเรียวตะ ซูซูกิ ผู้เป็นเจ้าของคอลัมน์ team pladib ในตำนานได้เขียนเรื่องราวเกี่ยวกับ ‘ผัดไทย’ อาหารยอดฮิตแถบข้าวสาร
ผัดไทยเยอะเต็มหน้าคอลัมน์ มี ย บ้าง ไม่มี ย บ้าง ทางปรู๊ฟไรเดอร์จึงนิ่งนอนใจต่อไปมิได้ เปิดอาวุธคู่กายทันที………ผัด….การเอาสิ่งที่ใช้เป็นอาหารใส่ลงในกระทะที่มีน้ำมันหรือน้ำเล็กน้อย เช่น ผัดข้าว ผัดหมี่…………อืม…ผัดหน้า…..ผัดผ่อน….ผัดวันประกันพรุ่ง…ผัน….อะ…ไม่มี…
เน็ตละกันเน็ตๆ….มีทั้ง 2 แบบ..อ่าวิกิ…ผัดไทย ตามนี้น่าจะถูกล่ะ…และแล้วเสียงพี่ก้องก็แทรกเข้ามาในโสตประสาทพร้อมสายตาเล็กๆ คู่นั้น…”ปูครับปูเชื่อวิกิพีเดียเหรอ”…อ่า…มะ..ไม่ก็ได้ค่ะพี่…ไม่ๆๆ เชื่อไม่ได้
สุดท้ายโทรสายด่วนสุขภาพจิตถึงราชบัณฑิต
ปูปรู๊ฟฯ – เอ่อ..ค่ะ..อยากทราบว่าผัดไทยเขียนยังไงคะ มี ย ยักษ์ หรือ ไม่มีคะ
ราชบัณฯ – มี ย ยักษ์ค่ะ
ปูปรู๊ฟฯ – อ้อค่ะ..แล้ว…
ราชบัณฯ – แกร๊ก ตู๊ด ตู๊ด..
ปูปรู๊ฟฯ – อ่า…ขอบ…ขอบคุณค่ะ…
แม้เค้าจะจากไปอยากรีบร้อน ไม่ได้ที่มา อย่างน้อยก็ได้สิ่งที่ต้องการที่สุด
‘ผัดไทย’
ร้านอาหารทราบแล้วเปลี่ยน!
หมายเหตุ: มีที่มาที่ไปเล็กน้อยในวิกิพีเดีย ลองติดตามอ่านดูได้จ้า หรือโทรหาคุณเต้อะเดย์ก็นับเป็นหนทางที่ดี…
Read Full Post »
